eu4journalists

Stosunki zewnętrzne – Handel - Rozwój

4. Rozwój i pomocy humanitarnej

EU zyskała renomę regionu udzielającego największej pomocy licznym krajom rozwijającym się, szczególnie z Grupy ACP (Afryka, Karaiby, Pacyfik), z których wiele to dawne kolonie państw członkowskich. Europejski Fundusz Rozwoju (EDF) jest w zasadzie tworzony z przeznaczonych dla krajów ACP funduszy rozwoju państw członkowskich i jest administrowany odrębnie od głównego budżetu UE. UE udziela także pomocy humanitarnej, reagując na kryzysy na całym świecie. Każdego roku Komisja Europejska wydaje ponad 7 miliardów euro na udzielanie pomocy.

UE wspiera na całym świecie poszanowanie praw człowieka. Elementem tych dążeń jest powiązanie wszelkiej współpracy handlowej i gospodarczej oraz projektów pomocy rozwojowej z kwestią praw człowieka. Jeżeli kraj partnerski narusza podstawowe prawa człowieka, Unia Europejska stosuje dźwignię ekonomiczną, zawieszając wszelkie umowy o pomocy dla tego kraju do czasu, aż zaczną być w nim przestrzegane standardy praw człowieka obowiązujące w UE. Poprzez programy pomocowe dla krajów rozwijających się, szczególnie z Grupy ACP, UE dąży do wzmocnienia procesów demokratycznych w tych krajach, przyczynienia się do ich odbudowy i pomaga im określać ich politykę makroekonomiczną.

UE prowadzi także szereg programów pomocy eksperckiej świadczonej krajom nie-członkowskim leżącym w jej bezpośrednim sąsiedztwie – w Europie Wschodniej, na Bałkanach, na Kaukazie, w regionie Morza Śródziemnego – w zakresie rozwoju i wzmacniania demokracji oraz gospodarki rynkowej. Na przykład program TACIS został uruchomiony w celu wsparcia Rosji i byłych republik radzieckich w procesie przekształcania ich w demokracje i gospodarki rynkowe po upadku komunizmu. Kraje byłej Jugosławii i Zachodnie Bałkany są szczególnie ważne dla Unii Europejskiej. Słowenia przystąpiła do UE w 2004 r, Chorwacja prowadzi negocjacje w sprawie członkostwa, a inne, takie jak Albania, Bośnia-Hercegowina i Czarnogóra zawarły umowy stowarzyszeniowe z Unią, jako pierwszy krok w kierunku pełnego członkostwa w UE.

Rejon Śródziemnomorski i Bliskowschodni ma dla UE znaczenie strategiczne. W 1995 r. zapoczątkowano tak zwany proces barceloński, mający stworzyć ramy dla stosunków z krajami tego regionu. Większość z nich ma obecnie umowy stowarzyszeniowe z UE. Celem UE jest stworzenie do 2010 r. obszaru wolnego handlu. Ponadto, obok Stanów Zjednoczonych, Rosji i ONZ, UE jest zaangażowana w znalezienie trwałego politycznego rozwiązania konfliktu Izraelsko-Palestyńskiego.

Oprócz handlu i pomocy, UE zmierza za pomocą umów o współpracy dwustronnej do rozwoju stosunków z krajami nie-członkowskimi w całej gamie obszarów, takich jak badania naukowe, ochrona środowiska czy zwalczanie nielegalnych narkotyków. Poza stosunkami dwustronnymi, UE aktywnie współpracuje z organizacjami międzynarodowymi, takimi jak ONZ, NATO, czy Rada Europy, a także z grupami regionalnymi na całym świecie.