eu4journalists

Edukacja - młodzież - kultura

1.W kierunku Edukacji i Szkoleń 2010

Stefan Wolff, profesor nauk politycznych University of Bath wypowiedział się o początkach “prawdziwie europejskiej” tożsamości. Wolff przepowiada, że w nadchodzących latach Europą będą rządzić przywódcy “mniej wykłócający się o sprawy krajowe, nie tak bardzo wieszający psy na Brukseli, a bardziej zjednoczeni w tworzeniu polityki całej UE”. Co znamienne, Wolff nazywa tych przyszłych liderów “Pokoleniem Erasmusa,” od ERASMUS - nazwy popularnego programu kształcenia wyższego w UE.

W ciągu dwudziestu lat od uruchomienia programu ERASMUS ponad 1,2 miliona studentów odbyło podróże do krajów uczestniczących w programie, aby tam żyć i studiować. W rezultacie studenci ci zdobyli przewagę konkurencyjną na rynku pracy poprzez żywy kontakt z kulturą i językiem innych krajów UE oraz znakomitymi w skali międzynarodowej systemami kształcenia, które potwierdzają stosowne certyfikaty, a także poznali pułapki kosmopolitycznego, opartego na wiedzy społeczeństwa, którego uosobieniem będzie Unia Europejska jutra.

Ważny krok ku europejskiej edukacji został zrobiony w roku 1998, kiedy to ministrowie edukacji z Francji, Niemiec, Zjednoczonego Królestwa i Włoch podpisali Sorbonne Declaration stawiającą za cel harmonizację kształcenia wyższego. Intencje tej deklaracji posunięto jeszcze dalej w następnym roku, przy okazji Deklaracji Bolońskiej na Uniwersytecie Bolońskim, najstarszej w Europie, działającej bez przerwy uczelni. Wszystkie kraje Europy, 29 sygnatariuszy tej Deklaracji, rozpoczęło tak zwany proces boloński, którego celem jest utworzenia European Higher Education Area (EHEA).

Z biegiem lat, proces boloński zataczał coraz szersze kręgi podczas kolejnych spotkań europejskich ministrów edukacji oraz w następstwie różnych wydarzeń w Komisji Europejskiej.

• Prague Declaration z maja 2001 – dodała trzy elementy do procesu bolońskiego, obejmujące koncepcję kształcenia ustawicznego, zaangażowanie studenta oraz uatrakcyjnienie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego (EOSzW)jako obszaru konkurencyjnego wobec innych części świata.
• Szczyt berliński we wrześniu 2003 – 40 obecnych tam krajów podkreśla, że szkolnictwo wyższe stanowi obowiązek publiczny o ważnym wymiarze społecznym; ustalono, że rok 2005 to termin ustalenia standardów jakości w odniesieniu do stopni licencjata i magistra oraz systemu międzynarodowego uznawania stopni i studiów; podjęto też starania, aby stworzyć silniejsze powiązanie między EHEA (EOSzW) a sektorem badawczym; planuje się zapewnienie mobilności krajowych pożyczek oraz grantów; podkreślano wagę zaangażowania młodzieży w organizacje studenckie.
• Szczyt w Bergen 19-20 Maja 2005 – Ustanowiono cele dla szczytu w Londynie obejmujące wdrożenie standardów i wytycznych raportu ENQA (EOSzW) oraz krajowych ram kształcenia; wytyczne przyznawania i uznawania wspólnych międzyuczelnianych stopni nadawanych wspólnie przez uczelnie z różnych krajów; tworzenie możliwości wprowadzania elastycznych metod kształcenia na poziomie wyższym, łącznie z oceną poziomu wcześniejszego kształcenia wg Europejskich Ram Kwalifikacji Szkolnictwa Wyższego, gdzie uznaje się trzy poziomy: stopień pierwszy, magisterski i doktorski.

Dzisiaj kluczowym priorytetem Unii Europejskiej jest zdobycie czołowej pozycji, jako najbardziej konkurencyjna i dynamiczna, oparta na wiedzy gospodarka na świecie, zdolna do trwałego rozwoju gospodarczego z coraz większą liczbą lepszej jakości miejsc pracy oraz lepszej spójności społecznej (Rada Europejska, Lizbona, Marzec 2000). Rządy państw europejskich zdają sobie sprawę, że dla osiągnięcia tego celu konieczna jest fundamentalna modernizacja systemów kształcenia i szkoleń. W roku 2002 postawiły sobie za cel, aby do roku 2010 Europa została uznanym światowym liderem pod względem jakości systemów kształcenia i szkoleń.

Ministrowie edukacji uzgodnili, że do roku 2010 mają zostać osiągnięte trzy zasadnicze cele z korzyścią dla obywateli i UE jako całości, które zawarto w programie Edukacja i Szkolenia 2010:

• poprawa jakości i efektywności systemów edukacji i szkoleń w EU;
• zapewnienie ich dostępności dla każdego;
• szersze otwarcie edukacji i szkoleń na świat.

Uzgodniono, że osiągnięcie takich szeroko zakrojonych celów wymaga trzynastu szczegółowych zadań, obejmujących różne rodzaje i poziomy kształcenia oraz szkolenia (formalne, nieformalne i pozaformalne) z nastawieniem na realizację kształcenia ustawicznego. Systemy muszą być usprawniane na wszystkich frontach: szkoleń dla nauczycieli; podstawowych umiejętności; integracji technologii informacji i komunikacji, efektywności inwestycji; uczenia języków; ustawicznego ukierunkowania; elastyczności systemów tak, aby zapewnić każdemu dostęp do nauki, mobilności, edukacji obywatelskiej itd.