eu4journalists

Εξωτερικές Σχέσεις – Εμπόριο – Ανάπτυξη

4. Ανάπτυξη και ανθρωπιστική βοήθεια

Η ΕΕ έχει γίνει γνωστή ως ο μεγαλύτερος χορηγός βοήθειας για πολλές αναπτυσσόμενες χώρες, ιδιαίτερα εκείνες της Αφρικής, της Καραϊβικής και του Ειρηνικού (ACP ) – πολλές από τις οποίες είναι πρώην αποικίες των κρατών-μελών. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάπτυξης είναι βασικά μια δεξαμενή αναπτυξιακών κονδυλίων των κρατών-μελών για τις χώρες της ACP και η διαχείρισή του γίνεται ανεξάρτητα από τον κύριο προϋπολογισμό της ΕΕ. Η EE παρέχει επίσης ανθρωπιστική βοήθεια για την αντιμετώπιση κρίσεων σε όλο τον κόσμο. Κάθε χρόνο η Κομισιόν δίνει περισσότερα από 7 δισεκατομμύρια ευρώ για βοήθεια.

Η ΕΕ προωθεί τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας η ΕΕ έχει συνδέσει όλα τα προγράμματα εμπορίου, οικονομικής συνεργασίας και αναπτυξιακής βοήθειας με άρθρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αν μια εταιρική χώρα παραβιάσει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρησιμοποιεί την οικονομική της ισχύ και αναστέλλει όλες τις συμφωνίες βοήθειας που έχει συνάψει με αυτή τη χώρα μέχρις ότου η τελευταία συμμορφωθεί πάλι με τα πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ΕΕ. Μέσω προγραμμάτων βοηθείας προς αναπτυσσόμενες χώρες, ιδιαίτερα της ομάδας ACP, η ΕΕ επιδιώκει να ενισχύσει τις δημοκρατικές διαδικασίες, να συνεισφέρει σε προσπάθειες ανασυγκρότησης και να βοηθήσει αυτές τις χώρες να καταστρώσουν τις μακροοικονομικές πολιτικές τους.

Η ΕΕ τρέχει επίσης και μια ποικιλία προγραμμάτων για να βοηθήσει χώρες μη-μέλη στην άμεση γειτονιά της – τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλκανίων, του Καυκάσου, της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής – να αναπτύξουν και να ενισχύσουν τη δημοκρατία και την οικονομία της αγοράς, με τη συνδρομή ειδικών εμπειρογνωμόνων. Το πρόγραμμα TACIS, για παράδειγμα, δημιουργήθηκε για τη στήριξη της Ρωσίας και των πρώην σοβιετικών κρατών κατά τη μετάβασή τους προς τη δημοκρατία και τις βασισμένες στην αγορά οικονομίες μετά από την κατάρρευση του κομουνισμού. Οι χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και των Δυτικών Βαλκανίων είναι ιδιαίτερα σημαντικές για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σλοβενία εντάχτηκε στην ΕΕ το 2004, η Κροατία είναι σε διαπραγματεύσεις και άλλες, όπως η Αλβανία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Μαυροβούνιο έχουν συνάψει εταιρικές συμφωνίες με την Ένωση, ως πρώτο βήμα προς την πλήρη ένταξη.

Η περιοχή της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής έχει στρατηγική σημασία για την ΕΕ. Το 1995 ξεκίνησε η λεγόμενη Διαδικασία της Βαρκελώνης, με σκοπό τη δημιουργία ενός πλαισίου συνεργασίας με τις χώρες αυτής της περιοχής. Οι περισσότερες από αυτές τώρα έχουν εταιρικές συμφωνίες με την Ένωση. Ο απώτερος στόχος της ΕΕ είναι να δημιουργήσει μια Ευρω-Μεσογειακή περιοχή ελεύθερου εμπορίου έως το 2010. Επιπλέον, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και τα Ηνωμένα Έθνη, η ΕΕ συμμετέχει ενεργά στην εξεύρεση μιας βιώσιμης πολιτικής διευθέτησης της διαμάχης μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

Μέσω των διμερών συμφωνιών συνεργασίας, η ΕΕ στοχεύει να αναπτύξει σχέσεις με χώρες μη-μέλη σε πολλούς τομείς, πέρα από το εμπόριο και την παροχή βοήθειας, όπως η επιστημονική έρευνα, η προστασία του περιβάλλοντος ή η μάχη κατά των παράνομων ναρκωτικών. Πέρα από τις διμερείς σχέσεις, η ΕΕ συνεργάζεται στενά με διεθνείς οργανισμούς, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, το NATO και το Συμβούλιο της Ευρώπης, καθώς και με τοπικούς συνασπισμούς σε όλο τον κόσμο.